FİLİZİNEVİ 300. KEZ YAYINDA

         Eylül 2009'da başladığım blog serüvenimde 300.yazım ile karşınızdayım.Blogumu açtığımda Ağrı Doğubayazıt'ta çalışıyorduk eşimle,şimdiyse Sakarya'dayız.O günden bu güne hayatımızda ne kadar da çok şey değişti.İyi kötü günlerimiz oldu,elele verdik çok şükür hepsinin üstesinden geldik.Ve şimdi minik kızımız Zeliha'ya kavuşmak için günleri sayıyoruz:)

        Artık hamileliğimin son günlerini yaşıyorum.Kızıma kavuşacağım günü,sesini duyacağım,kokusunu içime çekeceğim anı sabırsızlıkla bekliyorum.Hem çok heyecanlıyım,hem de içimde tarif edilmez bir hüzün var...Kızımın hareketlerini içimde her hissedişimde gözlerim doluyor...Yavrum benim inşallah senin için iyi bir anne olabilirim,inşallah sana çok iyi bakabilirim.Sen bize Allah'ın bir mucizesi,bir emanetisin...İnşallah bu emanete sahip çıkabilir,seni en güzel şekilde yetiştirebilir ve sana iyi örnek olabiliriz...

        Bir önceki yazımda doğumla ilgili korkularımı ,endişelerimi sizlerle paylaşmıştım.Geçen Pazar günü modemimiz bozuldu ve tamirden dün geldi.Ben de size teşekkür edecek fırsata ancak kavuştum.Yazdığınız yorumlar beni o kadar rahatlattı,o kadar mutlu etti ki anlatamam.Yazdıklarınızı okudukça endişelerim kayboldu çok şükür.İyi ki bu blogu açmışım dedim kendime yine,ne kadar özel arkadaşlıklar,dostluklar kurdum bu blog sayesinde...Hepiniz benim için çok kıymetlisiniz,hepinizi çok seviyorum...İyi ki varsınız....

         Bu arada Cuma günü yine doktor randevum vardı,malesef kızımızın kafası hala doğum kanalına yerleşecek uygun pozisyonu almadı.Doktor bu durumda asla normal doğuramayacağımı söyledi.Artık 40.haftanın içindeyim,sayılı günler kaldı doğuma.Doktorum Perşembe gününe kadar bekleyelim dedi,duruma göre doğumun ne şekilde olacağına karar vericez artık.Ben sürekli dua ediyordum normal doğum olsun diye ama artık kızım ve benim için ne hayırlıysa o olsun diyorum...İnşallah hayırlı haberler verebilirim sizlere...

         Daha nice yazılarla beraber oluruz inşallah.Sevgiler...

DOĞUMHANE İLE İLK RANDEVU

Biraz korku,biraz heyecan...Bu kapıdan girerken hissettiklerimin kısa bir özeti bu duygular olsa gerek.Dün rutin doktor randevumda ilk NST ölçümü için doğumhaneye yollandık.İçerde iki tane doğum varmış,eşimi içeri almadılar.Tedirgince atılan adımlarla girdim,girmemle doğum yapanların seslerini duymaya başladım:((Aslında NST ölçümü yapılan oda doğumhanenin girişindeydi ama yine de uzaktan da olsa "o sesleri" duydum.Bir yandan biricik kızımın küt küt atan kalp sesi,diğer yanda acı sesleri..Artık sevinsem mi üzülsem mi bilemedim.Çok şükür kızımızın sağlığı gayet iyi,herşey yolunda.Allah nasip ederse iki hafta içinde dünyaya teşriflerini bekliyoruz minik kelebeğimizin.Gerçi henüz başı doğum pozisyonunu almamış bizim kızın,doktor bol yürüyüş tavsiye etti.İnşallah gelecek haftaki kontrolde iyi haberlerini alırız,yoksa sezeryanla doğum yapmak zorunda kalıcam:(Ki normal doğumu ne kadar istediğimi biliyorsunuz.Hayırlısı bakalım...

Doğumhanede duyduklarım beni gerçekten çok korkuttu..Eve gelince saldım kendimi,başladım ağlamaya."Ben çok korkuyorum,nasıl doğurcam"diye bir ağlamam var eşime sarılarak evlere şenlik yani:)Sağolsun eşim her zamanki gibi beni teselli etti,sakinleştirdi.Üstüne bir de "istersen hemen yarın gidelim sezeryanla aldıralım bebeğimizi" demez mi:))Neyse çok şükür atlattım o sıkıntılı halleri,şimdi çok daha iyiyim.Dün akşam annemle ve görümcem Emine'yle konuştum,onlar da beni çok rahatlattılar sağolsunlar.Her ne kadar cesaretim olsa da insan yine de korkuyor işte nasıl olacak diye...Bir de son zamanlarda bel ve kasık ağrılarım dayanılmaz hal almaya başlayınca artık doğurayım da kurtulayım düşüncesine takıldım kaldım.Son zamanlarda hamilelik beni epey zorlamaya başladı hakikaten.Hayırlısı ile sağlıkla kızımıza kavuşmak için bekliyoruz.Dualarınızı esirgemeyin benden ne olur.Sevgiler...