Eylül 2009'da başladığım blog serüvenimde 300.yazım ile karşınızdayım.Blogumu açtığımda Ağrı Doğubayazıt'ta çalışıyorduk eşimle,şimdiyse Sakarya'dayız.O günden bu güne hayatımızda ne kadar da çok şey değişti.İyi kötü günlerimiz oldu,elele verdik çok şükür hepsinin üstesinden geldik.Ve şimdi minik kızımız Zeliha'ya kavuşmak için günleri sayıyoruz:)
Artık hamileliğimin son günlerini yaşıyorum.Kızıma kavuşacağım günü,sesini duyacağım,kokusunu içime çekeceğim anı sabırsızlıkla bekliyorum.Hem çok heyecanlıyım,hem de içimde tarif edilmez bir hüzün var...Kızımın hareketlerini içimde her hissedişimde gözlerim doluyor...Yavrum benim inşallah senin için iyi bir anne olabilirim,inşallah sana çok iyi bakabilirim.Sen bize Allah'ın bir mucizesi,bir emanetisin...İnşallah bu emanete sahip çıkabilir,seni en güzel şekilde yetiştirebilir ve sana iyi örnek olabiliriz...
Bir önceki yazımda doğumla ilgili korkularımı ,endişelerimi sizlerle paylaşmıştım.Geçen Pazar günü modemimiz bozuldu ve tamirden dün geldi.Ben de size teşekkür edecek fırsata ancak kavuştum.Yazdığınız yorumlar beni o kadar rahatlattı,o kadar mutlu etti ki anlatamam.Yazdıklarınızı okudukça endişelerim kayboldu çok şükür.İyi ki bu blogu açmışım dedim kendime yine,ne kadar özel arkadaşlıklar,dostluklar kurdum bu blog sayesinde...Hepiniz benim için çok kıymetlisiniz,hepinizi çok seviyorum...İyi ki varsınız....
Bu arada Cuma günü yine doktor randevum vardı,malesef kızımızın kafası hala doğum kanalına yerleşecek uygun pozisyonu almadı.Doktor bu durumda asla normal doğuramayacağımı söyledi.Artık 40.haftanın içindeyim,sayılı günler kaldı doğuma.Doktorum Perşembe gününe kadar bekleyelim dedi,duruma göre doğumun ne şekilde olacağına karar vericez artık.Ben sürekli dua ediyordum normal doğum olsun diye ama artık kızım ve benim için ne hayırlıysa o olsun diyorum...İnşallah hayırlı haberler verebilirim sizlere...
Daha nice yazılarla beraber oluruz inşallah.Sevgiler...
