Biraz korku,biraz heyecan...Bu kapıdan girerken hissettiklerimin kısa bir özeti bu duygular olsa gerek.Dün rutin doktor randevumda ilk NST ölçümü için doğumhaneye yollandık.İçerde iki tane doğum varmış,eşimi içeri almadılar.Tedirgince atılan adımlarla girdim,girmemle doğum yapanların seslerini duymaya başladım:((Aslında NST ölçümü yapılan oda doğumhanenin girişindeydi ama yine de uzaktan da olsa "o sesleri" duydum.Bir yandan biricik kızımın küt küt atan kalp sesi,diğer yanda acı sesleri..Artık sevinsem mi üzülsem mi bilemedim.Çok şükür kızımızın sağlığı gayet iyi,herşey yolunda.Allah nasip ederse iki hafta içinde dünyaya teşriflerini bekliyoruz minik kelebeğimizin.Gerçi henüz başı doğum pozisyonunu almamış bizim kızın,doktor bol yürüyüş tavsiye etti.İnşallah gelecek haftaki kontrolde iyi haberlerini alırız,yoksa sezeryanla doğum yapmak zorunda kalıcam:(Ki normal doğumu ne kadar istediğimi biliyorsunuz.Hayırlısı bakalım...
Doğumhanede duyduklarım beni gerçekten çok korkuttu..Eve gelince saldım kendimi,başladım ağlamaya."Ben çok korkuyorum,nasıl doğurcam"diye bir ağlamam var eşime sarılarak evlere şenlik yani:)Sağolsun eşim her zamanki gibi beni teselli etti,sakinleştirdi.Üstüne bir de "istersen hemen yarın gidelim sezeryanla aldıralım bebeğimizi" demez mi:))Neyse çok şükür atlattım o sıkıntılı halleri,şimdi çok daha iyiyim.Dün akşam annemle ve görümcem Emine'yle konuştum,onlar da beni çok rahatlattılar sağolsunlar.Her ne kadar cesaretim olsa da insan yine de korkuyor işte nasıl olacak diye...Bir de son zamanlarda bel ve kasık ağrılarım dayanılmaz hal almaya başlayınca artık doğurayım da kurtulayım düşüncesine takıldım kaldım.Son zamanlarda hamilelik beni epey zorlamaya başladı hakikaten.Hayırlısı ile sağlıkla kızımıza kavuşmak için bekliyoruz.Dualarınızı esirgemeyin benden ne olur.Sevgiler...
